گریس‌ ها و روانکار ها(Grease)

 

در محیط‌های عملیاتی سنگین مانند پالایشگاه‌ها، سکوهای نفتی و واحدهای پتروشیمی، تجهیزات مکانیکی (مانند پمپ‌ها، کمپرسورها، شیرآلات و رولینگ برینگ‌ها) تحت تأثیر عوامل مخربی نظیر دماهای بسیار بالا/پایین، فشار‌های نامتعارف و محیط‌های خورنده قرار دارند.

استفاده از روانکارهای نامناسب نه تنها باعث اصطکاک و سایش می‌شود، بلکه می‌تواند منجر به توقف ناگهانی تولید (Unplanned Shutdown)، افزایش هزینه‌های تعمیرات و در نهایت بروز حوادث ایمنی شود. سیستم‌های روانکاری ما، با ایجاد یک لایه محافظتی پایدار، عمر مفید قطعات را به حداکثر می‌رسانند.

 

 

تفاوت اصلی روغن (Oil)در برابر گریس(Grease)

  روانکارها (روغن‌ها): دارای ویسکوزیته پایین‌تر و قابلیت حرکت سریع هستند. برای سیستم‌هایی که نیاز به گردش مداوم و خنک‌کاری (Cooling) دارند (مانند سیستم‌های هیدرولیک یا گیربکس‌های بزرگ) استفاده می‌شوند.

گریس‌ها: نوعی روغن غلیظ شده هستند که با افزودن یک افزودنی صابونی (Thickener) ساخته می‌شوند. گریس‌ها در محل تماس باقی می‌مانند و برای قطعاتی که نیاز به روانکاری مداوم ندارند یا در معرض نشت روغن هستند (مانند بیرینگ‌های باز یا قطعاتی که در معرض آب و گرد و غبار هستند) ایده‌آل هستند.

 

دسته‌بندی بر اساس کاربرد در صنایع نفت و گاز

الف) روانکارهای با مقاومت حرارتی بالا (High-Temperature Lubricants)

 

ب) گریس‌های ضد آب و مقاوم در برابر شستشو (Water-Resistant Greases)

 

ج) روانکارهای فشار بالا (EP – Extreme Pressure)

 

د) روانکارهای خورنده و شیمیایی (Chemical Resistant)

 

پارامترهای مهندسی

شاخص ویسکوزیته (Viscosity Index – VI): پایداری روغن در تغییرات دما.

عدد باز (Base Number – BN): مخصوص روغن‌های اسیدی که در محیط‌های خورنده استفاده می‌شوند.

نقطه ریزش (Pour Point): برای عملیات در محیط‌های بسیار سرد (مانند مناطق قطبی یا خطوط لوله در ارتفاعات).

نقطه اشتعال (Flash Point): برای ایمنی در محیط‌های دارای خطر آتش‌سوزی.

سازگاری با مواد آب‌بندی (Seal Compatibility): اطمینان از اینکه روانکار باعث باد کردن یا خشک شدن واشرها و O-ringها نمی‌شود.

 

شرکت فنی مهندسی بازوسازان خلیج فارس